ALS.
Nazwa tej choroby to ALS. Stwardnienie zanikowe boczne.
Nawet jeśli ALS spowoduje, że nie będzie się pan mógł ruszać...
życie każdego pacjenta jest inne.
Każdy z nich żyje swoim życiem.
Jak pan może mówić, że oni żyją?!
Mam nadzieję, że ci się poprawi.
Tak.
Ta-da.
- Kupiłam je. - Ładne.
Myślę, że będę mogła lepiej pomagać ludziom, jeśli zrozumieć, jak im ciężko w życiu.
Chcę się uczyć, jak wszystko powinno przebiegać, raz po razie.
Pomocy...
Proszę bardzo.
- Wow, dziękuję. - Dziękuję.
Smaczne.
- Bardzo. - A, to dla ciebie.
Pamiątka.
Nie musieliście. Ale dziękuję.
I jak, miałaś makijaż po wyjściu z wanny?
Proszę, nie rozmawiajmy o tym.
- O czym? - Zapytała mnie...
czy powinna poprawić makijaż po wyjściu z wanny.
- Naprawdę? Zapytałaś? - Proszę, nie mówcie o tym.
Wyglądam dokładnie tak samo bez makijażu, jak i w nim.
To prawda?
Tak czy inaczej, chciałabym ci o czymś powiedzieć, Shige.
- Mi? - Tak.
Nie mów, że bierzecie ślub.
Nie, to nie to.
Tak.
Żartowałem.
Wiemy.
Więc... zadecydowałam, że chcę zostać opiekunką osób chorych.
Naprawdę?
Tak. Pomagałeś mi szukać pracy, ale zadecydowałam, że jednak zrobię inaczej.
- Cieszę się, że masz pomysł na siebie. - Tak.
- Pomóc ci? - Nie, w porządku.
Musi ci być ciężko.
Nie jest źle. Czasami tylko wymaga czasu.
Co robisz?
Widziałem się z lekarzem i mówił, że to przejściowe.
U jakiego lekarza byłeś?
U ortopedy.
- Powinieneś iść także do neurologa. - Tak, byłem.
Wow, mądrze, jak na ciebie.
Wiem. Szukałeś w internecie informacji o haśle 'brak siły w ręku'.
i była tam lista neurologicznych problemów... takich jak ALS.
Wystraszyłeś się, nie?
Jeśli się tylko wystraszyłeś, to dobrze.
Niektórzy sami próbują się diagnozować, zanim pójdą do lekarza.
Właściwie prawie wszyscy.
Rikuto, naprawdę chcesz zostać lekarzem?
Huh?
Jak możesz nabijać się z ludzi, którzy udają się do lekarza myśląc, że są poważnie chorzy?
Muszą istnieć ludzie, którzy naprawdę cierpią na to, o czym czytali w internecie.
- Nie nabijam się. - Nabijasz.
Znów czujesz się gorszy?
To nie tak. Nieważne, zapomnij.
Nie mów mamie, dobrze? Martwiła by się niepotrzebnie.
Halo?
Takuto?
Tak. Coś się stało?
Wszystko w porządku?
Co?
Coś jest nie tak z Rikuto?
- Nie. - Na pewno?
Poprosił mnie, żebym wysłała mu jego keyboard.
I co z tego?
Kiedy Rikuto gra na pianinie, to oznacza, że jest smutny.
Więc trochę się zaniepokoiłam.
Jeśli się martwisz, zapytaj go wprost.
Jeśli rzeczywiście ma jakiś problem, to napewno nie mnie się zwierzy.
Oh? Halo? Halo?
[Dom]
Wyczytam teraz nazwiska osób, które dokonały największej liczby sprzedaży w tym miesiącu.
Pan Agawa - transakcje na 11.6 milliona yenów.
Pan Maeno, 8.6 milliona yenów.
Oraz Pan Sawada, 5.4 milliona yenów.
To wszystko.
Panie Miyashita.
Czy mógłby mi pan pomóc?
Dziękuję bardzo.
Nie ważne jak bardzo ci pomogę, to nie pomoże mi uzyskać większej kwoty miesięcznej.
Czuję się, jakbym tracił czas.
Możesz wziąć moje pieniądze za wysoką kwotę transakcji, jeśli tego chcesz.
Słucham?
Możesz także zabrać moje zaświadczenie o skończeniu studiów, a także tytuł pracownika na pełen etat.
Wszystko jest bez znaczenia.
Robisz ze mnie debila?
Mówię to, ponieważ jestem zazdrosny.
Moje lewe ramię już nigdy nie wróci do normalności.
Na obecne czasy... nie ma lekarstwa.
Co będzie następne? Prawe ramię, nogi?
Czy może zdolność mówienia?
Nie może pan tego przewidzieć, prawda?
Tak.
Nikt nie może tego przewidzieć, dlatego najlepiej o tym nie myśleć.
Słucham? Jak mam o tym nie myśleć?
Jest to jedna z metod radzenia sobie z ALS.
To niemożliwe. Nie da się o tym nie myśleć.
Jestem pewny, że jest panu teraz ciężko.
Powiedział pan już o tym rodzinie?
Nie.
Gdyby koszty pana leczenia były wysokie...
powinien pan się starać o przyznanie renty od miasta. Ale nie zawsze je pan dostanie.
Więc to konieczne, żeby powiadomić rodzinę.
I mam nadzieję, że znajdzie pan siły aby powiadomić przyjaciół i współpracowników...
tak samo jak rodzinę... i że pana zaakceptują.
Ma pan partnerkę?
Mam, ale...
Czemu więc nie powiadomi jej pan o tym?
Naprawdę?
Nie jestem pewien, że ona zostanie ze mną do śmierci.
Może odejść, gdy dowie się o chorobie.
Informowanie bliskich jest stresujące, prawda?
Ale w pewnym momencie ludzie sami się zorientują, widząc objawy.
Ludzie, którzy mieli by pana zostawić, zrobią to wcześniej czy później.
Wiem, doktorze.
Wiem, że niedługo będę musiał powiedzieć o tym najbiższym.
Subtitles by shinami
[The Hours Of My Life]
Rikuto.
- Oh, cześć - Przycisz albo załóż słuchawki.
- Nie, wtedy nie będę mógł się skupić. - Ale teraz jest za głośno.
Znowu się czepiasz? Zawsze to samo, bo ja umiem grać, a Ty nie.
Nie chodzi o mnie. Przeszkadzasz sąsiadom.
- W domu nigdy nikt nie narzekał. - W domu nie, ale teraz mieszkamy w bloku.
Za ścianą są sąsiedzi.
[Ubezpieczenia i System Pomocy Społecznej]
- Zrobiłam ci herbatę. - Dzięki.
Ciężko pracujesz.
Dzięki.
[Takuto]
Ah, to Takuto. Mogę odebrać?
Huh?
- Mogę, mogę? - Idź sobie.
Halo?
Co robisz?
Uczę się.
Przeszkadzam ci?
Nie, i tak miałam zrobić sobie przerwę.
Co chciałeś?
Nic. Nie dzwonię, bo chcę coś konkretnego.
Rozumiem.
Jesteś jakiś cichy.
Racja. Może znów zrobimy grilla?
- We czwórkę? - Tak.
Dobrze. Powiadomię Hinę.
Dobrze.
Pa.
Masz zamiar się rozłączyć?
No cóż, porozmawiajmy jeszcze.
Hej...
Tak?
Um, nic.
Co chciałaś powiedzieć?
Nic ważnego.
No, mów.
Kiedy następnym razem przyjdę do ciebie, mogę zostawić szczoteczkę do zębów?
Nie obrażę się, jeśli nie mogę.
Pewnie, że możesz.
Naprawdę?
Jasne.
Cieszę się.
Co będziemy smażyć na grillu?
Co tylko chcesz.
Więc przyniosę warzywa.
Mama dostała za darmo od znajomego sklepikarza.
Za darmo?
Kiedy mama zajmowała się tatą w domu, sąsiedzi bardzo nam pomagali.
Od tamtej pory cały czas dają nam darmowe warzywa.
Rozumiem.
Zostaniesz u Takuto na noc?
Hm, chyba tak.
Więc znowu mam wracać z Momo, tak?
To nie tak, żeby mnie to obchodziło.
A co w tym złego?
Ostatnio zapytał mnie, czy nie przespałabym się z nim raz.
Co?
Jesteś za głośno.
I?
Uderzyłam go. O tak.
A potem?
To wszystko. Dzisiaj jest nowy dzień.
Wow, niesamowite.
Chyba się ugotowało. Jest gotowe?
Człowiek, który wymyślił gotowane jedzenie, był geniuszem.
A może jednak ten, który wymyślił smażone?
Kim oni byli? Jacyś prehistoryczni ludzie?
Myślę, że to bez znaczenia.
Oh, wygląda dobrze. Chyba jest gotowe.
Nie używaj pałeczek, żeby wziąć porcję. Użyj tego.
A tego możesz użyć, żeby wziąć tofu.
Nie wiedziałem nawet, że to mamy.
Kupiłem. Jestem dobrze przygotowany.
Nie uważasz, że jestem przesądny? Że to przewidziałem? Pewnie że tak.
Mamoru, coś się stało?
Nic.
- Hej. - Przepraszam.
Ah, nie o to mi chodziło tamtym razem.
To był żart... nie, bardziej żałosny tekst, niż żart.
Jak mogłaś jej o tym powiedzieć?
Więc mówiłeś serio.
Moja duma rozpadła się na kawałeczki.
Miałeś pecha.
- Mówisz, jakbyś nie miała z tym nic wspólnego. - To nie prawda.
Nie obchodzi mnie to.
- A może chociaż pocałunek? - Co?
Przepraszam! Przepraszam.
Więc może filiżanka herbaty w moim towarzystwie?
To jest w porządku, nie sądzisz?
- Witamy. - Witamy.
Hej.
To kawiarnia, w której pracuję.
Usiądź, gdzie tylko chcesz.
- Cześć, Mizushima. - Dzisiaj jestem klientem
Ona jest śliczna.
Tak myślicie?
To twoja dziewczyna?
Cóż...
Ty też potrafisz grać na pianinie?
Zakończyłem naukę w podstawówce.
Dziewczyny za tobą szalały, bo potrafiłeś grać?
Cóż... nie tylko dlatego, oceny też miałem dobre.
I uprawiałeś sporty?
Byłam zaskoczona, kiedy zobaczyłam cię na boisku.
Wyglądałeś super.
Kiedy twoje ramię wróci do normalności, na pewno będziesz jeszcze szybszy.
Możesz coś zagrać?
- Co? - To może być dobra rehabilitacja dla twojej ręki.
Nie, lepiej nie.
Dlaczego?
Takuto.
- Hej... - Powiedziałem nie.
Jesteś zły?
Nie.
- Ale właśnie... - Nie jestem zły.
Jesteś.
Musisz mi powiedzieć, co cię martwi, inaczej się nie domyślę.
Wracam do domu.
Megu.
Nie idź.
Proszę.
Dobrze.
Ja...
Tak?
Cóż, jestem sfrustrowany, ponieważ mi się nie poprawia.
- Przepraszam. - W porządku.
Zagrasz lewą rękę za mnie?
Słucham?
Na pianinie.
Nie wiem jak.
- Zagramy coś, co wszyscy potrafią. - Co?
Może to?
- Nie wiem, czy dam radę. - Napewno.
Tutaj trzy razy, potem ja gram.
- A potem tu z lewej. - W ten sposób.
Dobrze.
Znowu trzy razy.
- I w prawo. - Trudne! Tutaj?
Tak. Tak.
I znowu trzy razy.
Jeśli... moja ręka przestała być sprawna na zawsze... co byś zrobiła?
Co bym zrobiła/
Tak tylko pytam, bez powodu.
Nie zrobiłabym nic.
Zostanę z Tobą na zawsze.
Na zawsze?
Tak.
Chciałabym być przy tobie zawsze.
Czas...
mógłby się teraz zatrzymać.
Tak...
Ah, dzień dobry.
Dzień dobry.
- Chcesz skorzystać? - Tak.
Nie przeszkadza ci, ze zostawiam u was szczoteczkę?
Nie, jeśli nie leży pośród moich rzeczy.
Ah, tak. A moje mydło?
Nie, jeśli nie leży pośród moich rzeczy.
Dobrze, nie będę go tu trzymała. Czy ja ci przeszkadzam?
Czy ja coś takiego powiedziałem?
Sposób w jaki mówisz powoduje, że tak właśnie się czuję.
Tak?
Tak. Powinieneś to zmienić, inaczej stracisz przyjaciół.
Wychodzę.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Co powinienem wziąć...
Przeszedłeś całą te drogę, żeby coś kupić?
Um, tak.
Jeśli nie jadłeś jeszcze obiadu, może zjadłbyś ze mną?
Megumi pracuje dziś do późna i jestem sama, więc zapraszam.
Dobrze.
Proszę, dokładka ryżu.
Dzięuję.
Dużo jesz, nawet jak na chłopaka.
Megumi ma apetyt, ale chłopcy jedzą dużo więcej.
Człowiek czuje się dobrze przez samo patrzenie na to, jak jesz.
Zawsze lubiłam ludzi, którzy mają apetyt.
- Ojciec Megu też taki był? - Tak.
Zjadał wszystko, cały czas mówiąc 'pyszne'.
Jestem pewna, że czasami wcale nie było smaczne.
Ale kiedy mnie chwalił, powodował, że miałam ochotę gotować mu więcej i więcej.
- Wszystko smakuje wspaniale. - Naprawdę? Dziękuję.
Właściwie, jedzenie wzięłam z pracy.
Um...
Mógłbym zapytać o ojca Megumi?
Oczywiście.
[Centrum Opieki Zdrowotnej] Dobrze się spisaliście.
Tak, wzajemnie.
- Tak? - Halo? Tu Shigeyuki.
Coś się stało?
Jesteś właśnie w trakcie randki?
Nie, dopiero skończyłam pracę.
Więc jesteś poza domem?
Tak.
Możemy się spotkać na chwilę? Gdziekolwiek.
Hm, dobrze.
Proszę.
To w podziękowaniu za pamiątkę i kanapki.
Nie musiałeś...
To nic wielkiego.
Zobaczyłem po prostu te urocze czekoladki i zapragnąłem je komuś podarować.
Dlatego zadzwoniłem do ciebie.
Przepraszam...
To znaczy, dziękuję.
Gdybyś nie była dziewczyną Takuto chciałbym, abyś była moja.
Co takiego?
Żartuję.
Wiem.
- Podziel się nimi z Takuto. - Tak zrobię.
Przystojny mężczyzna, prawda?
Tak
Dziękuję.
Tutaj jeszcze był zdrowy.
Um, jak dowiedziała się pani o jego chorobie?
Słucham?
Przepraszam. Po prostu zastanawiam się, co pani wtedy czuła.
Kiedy się dowiedziałam?
Jak się czułam?
Nie pamiętam za dobrze, ale Magumi była mała...
Musiałam być silna i wspierać męża.
Nie miałam czasu na płakanie.
Ale wiesz, łzy pojawiały się zawsze wtedy, kiedy najmniej tego oczekiwałam.
Przykładowo, zaczynałam płakać, kiedy jechałam pociągiem i patrzyłam przez okno.
Czy zajmowanie się nim było ciężką pracą?
Bardzo.
Chciał pozostać w domu zamiast leżeć w szpitalu.
Więc ja musiałam się nim zająć.
Miała pani kiedykolwiek ochotę uciec, gdyż opiekowanie się mężem było zbyt ciężkie?
Tak, miałam.
Na jeden dzień... Chciałam spędzić jeden dzień sama ze sobą.
Żałowała pani, że go pani poznała?
Nigdy.
Nigdy tak nawet nie pomyślałam.
Choroba nie daje samych złych wspomnień.
Było wiele momentów, kiedy czułam się szczęśliwa.
Czas, który spędziłam z meżem jest dla mnie bardzo ważnym wspomnieniem.
Jestem pewien, że był ważny również dla pani męża.
Było by mi smutno, gdyby nie był.
Proszę.
Dziękuję bardzo.
Smacznego.
Jest pochmurnie, ale cieszę się, że słońce zaszło.
Możemy isć na spacer.
Nie jest panu zimno?
'Przy'
'je'
'm'
'nie?'
Tak, jest dzisiaj bardzo przyjemnie.
To drzewo ma różowy kolor.
[Stwardnienie zanikowe boczne] [Odział szpitalny]
[Sawada Takuto]
To ta dziewczyna, którą ostatnio przyprowadził.
Ona? Nie wierzę.
To niemożliwe, żeby ten prostak miał taką śliczną dziewczynę.
Był pretensjonalny.
- Oh. - Oh.
Jestem pewna, że Mizushima nigdy nie miał dziewczyny.
Też tak myślę.
Mizushima?
Proszę, przestańcie plotkować podczas pracy. Klienci mogą was usłyszeć.
Przepraszamy.
Jestem jego dziewczyną.
Jestem dziewczyną Mizushimy Mamoru. Macie jakiś problem?
Proszę wracajcie do pracy.
Tak.
- Um... - Nie zrobiłam tego dla Ciebie, Momo.
Słucham?
Nienawidzę plotkar. Ludzie cały czas plotkują za moimi plecami.
Że jestem kochanką szefa działu...
albo że uprawiam perwersyjny seks z dyrektorem.
Czuję się teraz lepiej.
Cóż, nawet jeżeli jest tak jak mówisz, dziękuję.
Można się było tego po tobie spodziewać, Hina.
Przepraszam.
Tak?
Ah, to ja.
Mhm.
Chciałbym ci o czymś powiedzieć.
Co takiego?
To nie jest rozmowa na telefon.
Coś się stało?
Powiem Ci, kiedy się zobaczymy.
Um, dobrze
Kiedy możemy się spotkać?
- Ciekawe co się stało. - O czym mówisz?
Takuto chce mi coś powiedzieć, ale to nie jest sprawa na telefon.
Może chce ci się oświadczyć?
Oświadczyć? To niemożliwe.
Ale co innego mogłoby to być? Musi być osobiście.
Ale pracuje na stałe dopiero rok.
A ja dopiero się zorientowałam, co chcę robić w życiu.
Ah...
Co?
Kiedy nie było mnie w domu, Takuto przyszedł i zjadł obiad z moją mamą.
Widzisz? Napewno chodzi o oświadczyny.
Teraz ty sama to czujesz, nie?
Nie.
Mamo?
Jesteś szczęśliwa, że poślubiłaś tatę?
Oczywiście, inaczej byś się nie urodziła.
Dlaczego wybrałaś jego?
To musiał być on.
Będziesz wiedziała, kiedy spotkasz kogoś takiego.
Co tata powiedział, kiedy ci się oświadczał?
Nie powiedział nic specjalnego.
Tak? A co?
Bycie razem było dla nas czymś naturalnym.
Nie musieliśmy mówić tego tak formalnie.
Rozumiem.
Jesteś głodny?
Możemy najpierw porozmawiać?
Dobrze.
Megu.
Tak?
Cóż...
dzisiaj widzimy się po raz ostatni.
Nie możemy się już spotykać.
Co? Co się dzieje?
O co chodzi? Nie rozumiem.
Kończę nasz związek.
Dlaczego?
Dalsze spotkania nie mają większego sensu.
Jak to 'nie mają sensu'?
W każdym razie, nie chcę się już widywać. Przepraszam.
Proszę, poczekaj.
Czy zrobiłam coś, co ci się nie spodobało?
Lubisz kogoś innego?
Proszę podaj powód.
Zrobiło się zbyt poważnie.
Poważnie?
Nie widzę przyszłości między nami, Megu.
Dlatego chcę odejść.
Nie decyduj samodzielnie.
Po prostu, nie.
Nie chcę już być z tobą, Megu.
Przepraszam.
Żegnaj.
Przyszłaś po Takuto?
Nie.
Jakim typem człowieka jest Takuto?
Co? Pokłóciliście się, czy co?
Zerwaliśmy.
Oh, znam wiele par, które mówią, że ze sobą zrywają, a w rzeczywistości nigdy tego nie zrobią.
Powiedział, że nie chce się już ze mną widywać.
Czy on zawsze taki jest?
Naprawdę powiedział ci, że chce się rozstać?
Tak.
Przepraszam. Myślałem, że jesteś w rozsypce i potrzebujesz ukojenia.
Nie, jest w porządku.
Rozumiem.
Przepraszam.
Przepraszam. Wiem, że jest późno.
Jest dobrze. Co chciałeś mi powiedzieć?
A, tak.
Pamiętasz, kiedy mówiłem, że jest dziewczyna, którą lubię?
Tak.
Myślę, że jestem w niej zakochany.
To dobrze.
To Megumi.
To nie ma ze mną nic wspólnego.
Zerwaliśmy.
Więc mną się nie przejmuj Cóż, na razie...
Co z tobą?
Myślałem, że po prostu zachowujesz się dziwnie.
Ale coś jest na rzeczy.
Nic się nie dzieje.
Na pewno wszystko w porządku?
Tak.
[Stwardnienie zanikowe boczne]
To...
Masz ALS?
Wiesz, co to za choroba?
Był taki włoski piłkarz, który to miał.
To dlatego zostawiłeś Megumi?
Nie mam czasu na randki.
Megumi o tym wie?
Nie muszę jej mówić.
Jesteś tego pewien?
Staram się doprowadzić do porządku. Nie mam czasu włóczyć się z Megu.
Proszę, nie mów jej o tym. Będzie się czuła zobowiązana.
Mogę ci jakoś pomóc?
Dzięki, ale nic nie możesz zrobić.
Myślę, że Megu będzie z Tobą szczęśliwa, Shige.
Na razie.
Subtitles by shinami
- Megu. - Nie chcę, żeby się dowiedziała.
- Zostaniesz moją dziewczyną? - Potrzebuję więcej czasu.
Myślę, że Takuto stara się stawić czoła chorobie.
Jestem chory na przypadłość, zwaną ALS.
Przepraszam
W dalszym ciągu kochasz Takuto?
Chciałbym abyś została moją dziewczyną.
To ważne, aby poinformować ludzi o tej chorobie.
Staraj się przemyśleć, w jakich stosunkach chcesz żyć z ludźmi dokoła.
On nie narzeka, że jest mu trudno.
Wygląda na to, że cierpi.